Şu dünyada nefret ettiğim bir çok şey var ne yalan söyleyeyim. Bunlardan birisi ve en basitlerinden biri olan şey de şu, gecenin bir yarısı huzursuz uyanmak ve kalktığınızda nefes alamamak... Yani daha kötü bir uyanma şekli olamaz heralde, aslında olur ama konumuz bu değil. Böyle göğsünüzün tam ortasında bir baskıyla uyanırsınız, canınız o kadar yanıyordur ki nefes bile alamazsınız onun yanı sıra bunun da getirdiği bir huzursuzluk vardır... Sanki biri sizi gözetliyormuş gibi ya da az önce size kötü bir şeyler yapmış ya da az sonra yapacakmış gibi. Cidden çok garip hisler içerisinde hissettim kendimi kalkınca, uyuyamadım sonra da tabiki. Kalp atışlarımın hızını söylemek bile istemiyorum.
Bir de yarın bayram olduğunu düşünürsek hiç hoş değil. Ayrıca bir arkadaşımla buluşacaktım zaten bayrammış... Hiç bir şeye dikkat etmeden tarih veriyoruz birbirimize, ne garibiz.
İçimdeki pis his geri dönüyor nedense... Gitmesini beklemek istiyorum. Bekleyerek zaman kaybettiğimi bilsem de.
Hareket edemiyorum... eve de gidemiyorum.
ve güçlü de değilim... ama gideceğim,
bildiğim yere
kalbimin taa derinlerinde
güçlü olabildiğim zamanlara,
artık kaybolmuş biri olmak istemiyorum.
Eve giden yolu bulmak zorundayım.
Venus buradaydı ~ 
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder